Zout is geen Natriumchloride

door Mike Donkers
De voorvoegsels "sal", "sel" en "sol" slaan allemaal op zout. Misschien had je er nooit bij stil gestaan maar het woord "salaris" slaat van oorsprong op uitbetaald krijgen in zout. Romeinse "sol"daten kregen namelijk gedeeltelijk hun "sol"dij uitbetaald in zout. Het woord "sol" verwijst naar zonne-energie. Zout was ooit geld, zout was handel. Wat te denken bijv. van de Engelse woorden "sell" of "sale". Zout is van oudsher belangrijk geweest, maar van daag de dag zit zout in het verdomhoekje. Hoe kan dat? Er is veel misinformatie en zelfs bewuste desinformatie over zout. Er is zout dat heelt en zout dat doodt. Tijd om een en ander met een grote korrel zout te nemen.

De chemische naam voor zout is natriumchloride (NaCl). Zoals de naam al zegt, bestaat volgens de chemie zout uit slechts twee elementen: natrium (Na) en chloride (Cl). Dit komt omdat natrium en chloride de meest dominante elementen in zout zijn, de bindende kern voor de andere elementen in natuurlijk zout. Net als met de chemische naam voor water, H2O, zien we dat de chemie uitsluitend uitgaat van een "uitgeklede" basis. De chemie heeft daar een goede reden voor, want voor chemische toepassingen is er niet meer vereist dan H2O en natriumchloride. Maar, net als met H2O, blijft de vraag: waarom wordt er voor menselijke consumptie uitgegaan van een chemische definitie die niet alleen incompleet is voor voedingsdoeleinden, maar zelfs ronduit schadelijk?

Het antwoord hierop heeft, zoals zo vaak, te maken met geld. De waarheid is dat zout voor menselijke consumptie slechts 1 procent van de markt vormt van de zoutindustrie. Ongeveer 93 procent van de wereldwijde zoutproductie is voor industriële doeleinden. De chemische industrie vereist uitsluiten pure natriumchloride. Aangezien dit de meerderheid vormt voor de klandizie van de zoutfabrikanten is de norm voor zout een chemische geworden en worden alle natuurlijke elementen in zout weggeraffineerd, omdat ze als "onzuiver" worden gezien. Dit laat nog zeven procent over voor voedingsdoeleinden. Zes procent daarvan wordt gebruikt als conserveermiddel voor voeding, waardoor er slechts 1 procent overblijft dat op de markt gebracht wordt als "tafelzout" of "keukenzout". Dit zout zou echter ver uit de buurt van een tafel of keuken moeten blijven! Net als pure H2O rooft dit "pure" zout mineralen, omdat de hongerige natriumchloride de neiging heeft zich te binden aan andere mineralen, zoals dat ook van nature hoort in een zoutkristal.

Er doet een door de zoutindustrie verspreid hardnekkig fabeltje de ronde dat er geen verschil zou zijn tussen zeezout en tafelzout, omdat het toch allemaal natriumchloride is. Als al wordt toegegeven dat zeezout uit andere mineralen en spoorelementen bestaat naast het dominante natriumchloride, wordt dit arrogant afgedaan als "zeer kleine hoeveelheden die te verwaarlozen zijn". Niets is minder waar! Natuurlijk gewonnen zeezout is puur, ongewassen, ongedroogd en ongeraffineerd ruw zout dat nog vochtig is. Dit vocht is alleen al belangrijk omdat magnesium een waterminnend mineraal is dat verloren gaat bij het wassen en drogen. Puur, onbewerkt zeezout bestaat uit maar liefst 84 mineralen en spoorelementen die allemaal in de juiste verhouding, samenstelling en balans staan ten opzichte van elkaar en zo een perfecte synergie vormen, die de "oersoep" is van het leven.

Er is veel onderzoek gedaan naar geisoleerd natriumchloride voor onze gezondheid. Doktoren weten niet zo goed wat ze ermee aanmoeten, want als je er teveel van neemt is het gif en is het schadelijk voor de nieren en drijft het de bloeddruk op, maar als je er te weinig van neemt is het ook niet goed. Er is echter niet of nauwelijks onderzoek gedaan naar puur en ongeraffineerd zeezout waarin alle mineralen en spoorelementen bewaard zijn gebleven. Veel "wetenschap" over zout is afkomstig uit de VS waar ze bekend zijn met uitsluitend tafelzout niet bijv. het pure "sel gris" (grijs zout) of "fleur de sel" (bloem van het zout). Zoals dat in de Franse Guerandestreek in Bretagne nog traditioneel en handmatig wordt gewonnen volgens een meer dan 2000 jaar oude Keltische methode.

Daarnaast is er veel desinformatie die verspreid wordt door de traditionele media. In een uitzending van het programma Keuringsdienst van waarde uit 2008 werd wederom de mythe onderstreept dat er essentieel geen verschil bestaat tussen tafelzout en zeezout. In alle eerlijkheid moet ik zeggen dat ik niet helemaal ontevreden was over deze uitzending. Zo werd er aangetoond dat wat verkocht wordt als "zeezout" niets meer is dan steenzout dat wettelijk "zeezout" genoemd mag worden omdat het "oude zeebodem" is. Landzout is absoluut geen zeezout. Landzout is weliswaar in het land opgesloten zeebodem maar daarmee houdt meteen de vergelijking op, want het mist datgene wat echt zeezout nu juist zo uniek maakt, namelijk de interactie tussen zonne- en waterenergie, de twee meest levensschepende energieën op aarde.

Puur, onbewerkt zeezout bestaat uit maar liefst 84 mineralen en spoorelementen
die allemaal in de juiste verhouding, samenstelling en balans staan ten opzichte van elkaar
en zo een perfectie synergie vormen, die de "oersoep" is van het leven.
Dit maakt dat de mineralenbalans en samenstelling in het droge en donkere land niet meer gelijk is aan die van echt zeezout. Bovendien zijn deze zoutmijnen exact dezelfde als waar het geraffineerde industriële zout, de pekel en het tafelzout vandaan komt, zoals ook in de uitzending te zien is. Dat dergelijk "zeezout" vaak onder andere namen als bijv. "oerzout" zelfs in natuurvoedingswinkels te vinden is, is ronduit schandalig. Tot zover klopt de informatie in de uitzending van Keuringsdienst van waarde. De programmamakers hebben echter verzuimd een kijkje te nemen in Guerande om te zien hoe ze daar zout winnen. Dat zout bevat wel zonne- en waterenergie en het volle spectrum aan mineralen en spoorelementen. Ze hadden de ondiepe zoutmoerassen kunnen filmen die een speciale bodem hebben van zure klei en het natriumgehalte terugbrengen naar zo'n 90 procent tegenover de 97 tot 99 procent in andere zeezouten. Het is deze klei die het "sel gris" zijn grijze kleur geeft.

Ze hadden kunnen filmen hoe de bovenste laag van 1 tot anderhalve centimeter door vrouwen (vanwege hun fijnere motoriek) eraf geschept wordt en ongewassen en ongedroogd verkocht wordt als "fleur de sel" en vervolgens de mannen (de paludiers) het overgebleven zout op een hoop harken om het ongewassen en ongedroogd te verkopen als "sel gris". De programmamakers hebben eveneens verzuimd om studies te noemen die aantonen dat het Keltische zoutwinningsproces een zuiveringsproces is, waarbij de microben in de kleibodems van de zoutmoerassen een zuiverende, werking hebben, wat leidt tot honderd procent vervuilingsvrij zeezout. Ze hadden kunnen vermelden dat de mineralen en spoorelementen in echt zeezout wel degelijk effectief zijn, juist vanwege hun kleine hoeveelheden.

Hoe verklaar je anders dat er overlevenden waren van de atoombommen in de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki die geen stralingsziekte hadden door het consumeren van producten uit de zee? Nucleaire straling tast bij uitstek de schildklier aan, maar kennelijk rekende dat kleine beetje jodium in combinatie met andere zeemineralen hier probleemloos mee af! Wellicht hadden ze een experiment van de Duits-Amerikaanse bioloog Jacques Loeb (1859-1924) kunnen aanhalen waarin Loeb probeerde zeewater te recreëren door natriumchloride toe te voegen aan water in dezelfde hoeveelheid als in zeewater. Zeevissen die in dit water zwommen stierven. Kennelijk waren de relatief kleine hoeveelheden andere mineralen en spoorelementen naast natriumchloride wel degelijk van levensbelang, net zoals ze dat bij de de overlevers van Hiroshima en Nagasaki waren.

Misschien was het de moeite waard geweest om melding te maken van de Fransman Rene Quinton (1886-1925) die met zeewaterverdunningen mensen wist te genezen van degeneratieve ziektes van zijn tijd, waaronder tuberculose en cholera. In 1 extreem experiment liet Quinton zelfs een zwerfhond leegbloeden en vulde de aderen van de hond met verdund zeewater. De hond had binnen enkele dagen volledig nieuw bloed van de zuiverste kwaliteit en leefde nog een lang en gezond leven. Een soortgelijk experiment is ook gedaan met chlorofylverdunningen toegediend aan ratten in plaats van bloed met dezelfde verbluffende resultaten.

Door zeemineralen te gebruiken als bemesting voor de grond maak je gebruik
van de natuurlijke mineralenbalans in zeewater en bedrijf je landzout in volledige harmonie met de natuur.

Zout der aarde

De kelten maakte een "Sole" van zeezout en regenwater en dronken dit dagelijks. Mits je het niet overdrijft is dit een volkomen veilig en uitgebalanceerd supplement. Het recept is eenvoudig: vul een glazen pot of fles voor eenderde met keltisch zeezout, vul af met tweederde zuiver water en schudt met het deksel of de dop erop enkele keren krachtdadig. Het water raakt verzadigd en kan niet meer dan 26 procent zout opnemen, dus er zullen korrels overblijven op de bodem die niet meer oplossen. Doe van deze Sole een theelepel in een glas water van 250 centiliter en drink dat elke dag 's ochtends op een nuchtere maag en eventueel ook 's avonds voor het slapen gaan. Je geeft je lichaam dan een evenwicht menu van 84 mineralen en spoorelementen in een vloeibare vorm die het bloed herkent en direct in zich opneemt en transporteert naar de cellen. Voor je cellen zijn dit zogeheten "electrolyten" die de electromagnetische communicatie tussen je cellen verbeteren. De term "electrolyt" verwijst naar "electrisch licht". Opnieuw zien we daar de connectie met cellen en licht.

Zolang je je Sole in de koelkast of buiten de koelkast op een koele en donkere plaats bewaart, is deze oneindig houdbaar. Hetzelfde geldt voor Keltisch zout in vaste voorm. Iets wat de natuur ons geeft en het eeuwige leven heeft, wat denk je dat het met jou kan doen? Als dat allemaal te goed klinkt om waar te zijn, besef dan dat er een experiment is gedaan door de Franse bioloog Alexis Carrel (1873-1944) waarbij hij een kippenhart meer dan 37 jaar in leven hield in een zeezoutoplossing. Carrell beeindigde het experiment vrijwillig omdat hij v oldoende had aangetoond dat onsterfelijkheid wel degelijk mogelijk is als je de cellen geeft wat ze nodig hebben, in dat geval water en zoutmineralen. Een verpletterend bewijs dat we niet hoeven te degenereren, als we ons lichaam maar geven wat het nodig heeft.

De Spaanse veroveraar Ponce de Leon (1840-1925) voer over de zeven zeeën op zoek naar de Fontein der Eeuwige Jeugd. Wat hij niet besefte dat hij al die tijd dat hij eroverheen voer de fontein al had gevonden! Niet voor niets is menselijk vruchtwater een verdunde oceaan en is het Franse woord voor "zee": la mere (de moeder). De zee is een soort baarmoeder die door middel van "weeën" eb (samentrekken) en vloed (loslaten) veroorzaakt. Dat zout heilig is en met licht te maken heeft, blijkt ook uit het woord "halyt". Een ander woord voor zout, dat "heilig licht" of "heel licht" betekent. De Fransen noemen zeezout van oudsher "l'or Blanc" (wit goud). Met recht, want echt zeezout bevalt het volledige spectrum aan lichtenergie en de electromagnetische informatie van alle elementen op aarde. Deze elementen en hun informatie corresponderen rechtstreeks met alle vloeistoffen in ons lichaam. Niet in de laatste plaats ons bloed.

Dat het zout der aarde ook letterlijk goed is voor de aarde blijkt uit de experimenten van de Amerikaanse KNO-arts Maynard Murray (1910-1983). Murray maakte zich zorgen om het groeiend aantal kankergevallen dat toen in de VS ontstond als gevolg van giftige landbouwmethodes en zinde op een manier om hier iets aan te doen. Hij werkte in een ziekenhuis dicht bij de zee en ging tijdens zijn pauzes vaak naar de zee om op andere gedachten te komen. Murray ontwikkelde de theorie dat het de mineraalzouten zijn die zo veelvuldig in de zee voorkomen die leiden tot volmaakte gezondheid van alle dieren en plantenleven in een gezonde zeeomgeving. Zonder celverzwakking en celsterfte en dus ook zonder ouderdom en degeneratie. En niet alleen dat, maar ook langlevendheid: er zijn zelfs zeeschilpadden gevangen die ruim 400 jaar oud waren!

Volgens Murray zijn al deze zouten in de zee terechtgekomen door wegspoeling van het land als gevolg van neerslag. Vanuit die logica gezien lag het voor hem voor de hand om deze in de juiste verdunning weer te recyclen op het land. Door zeemineralen te gebruiken als bemesting voor de grond maar je gebruik van de natuurlijk e mineralenbalans in zeewater en bedrijf je landbouw in volledige harmonie met de natuur. De zee bevat een onuitputtelijke voorraad mineralen en door neerslag spelen deze weer terug naar de zee. Denk ook aan de levensenergie en informatie die je via zeemineralen toevoegt aan de aarde. Niet voor niets is de titel van Murray's boek Sea Energy Agriculture. Geen wonder dat de Fransen hun Keltische zeezout "wit goud" noemen. Eet echter het toxische, geraffineerde tafelzout en je hebt wit gif.

Het ene zout is dus het andere niet. Aan jou de keus: goud of gif.
Ik weet wel waar ik voor kies.

Gecensureerd door de Codex Alimentarius

Bron verwijderd vanwege de invoering van de Codex Alimentarius